Prikjes en stapjes

Little Talks

24.04.2018 -
  • Artikel

Iedere maand nemen Olle en ik de voortgang even door. Een kleine evaluatie van de afgelopen 30 dagen. Na twee zware nachten hebben we het tijdens het ontbijt over zijn prikjes. Want die BMR-prik hakt er wel in.

Little Talks: Prikjes en stapjes

Olle: Ik ben eruit. Jullie papa’s en mama’s zijn niet te vertrouwen! Gezellig naar de dokter, zeggen ze dan. Even een prikkie halen, zeggen ze dan. En die prik valt reuze mee. Even auw, maar ik ben kei stoer, dus de wachtkamer hoeft niet te zien dat ik net gehuild heb. Kusje erop en klaar. Maar dan! Anderhalve week later wakker worden met een bonkend en draaierig hoofd. Ik dacht dat dat alleen iets was voor 30-ers die nog een keertje op stap willen gaan. En dan die uitslag. Pfoe! Stiekem hebben jullie papa’s en mama’s een clubje, waar jullie samen iedere dinsdagavond bedenken hoe jullie onze kleine leventjes nog zwaarder kunnen maken. En dan die dokters! Maken die kwakzalvers je eigenlijk wel beter?

Shari: De BMR-prik zit je niet zo lekker, of wel?

 

O: Oftewel de Boos-Moe-Rotprik. Ik heb geen oog dicht gedaan.

S: Ik hoor je. Ik kan je verzekeren dat je je er later niets van herinnert. Ik heb ook al die prikjes gehad, maar daar staat me gelukkig niets van bij. Alleen een kort fragment van het consultatiebureau, een lange rij huilende kinderen en naast hen hun ouders die hen wijsmaken dat het geen pijn doet (HAHA). En ik huilde niet, want ik was stoer. Huilen was voor zwakkelingen. Tot die prik in mijn arm gezet werd. Nondeju! Ik was toen negen en ik heb gehuild. Als een zwakkeling.

 

O: Nou mama, volgens mij huil jij wel vaker.

S: Nu mag ik dat, nu ben ik mama. Er bestaat een ongeschreven regel dat je een labiel wrak mag zijn vanaf je 30e of vanaf het moment dat je een mini-mens op de wereld gezet hebt. Je mag dan ten minste 120 dagen per jaar minimaal 6 dagen per week huilen om niets. Rode kruis-reclame? Huilen. Disneyfilm? Huilen. Net niet genoeg pindakaas uit de pot kunnen halen om je boterham te smeren? Je leven is een grap. Nu ik er zo over nadenk ben ik erg tevreden met jouw DNA-verdeling. Je eetlust en alles-weerstaande vrolijke humeur heb je duidelijk van je vader. En ook je hangerigheid als je ziek bent 😉

Little Talks: Prikjes en stapjes

O: Maar snap je mijn frustratie dan niet? Die prik heb je gehad en dágen later word je er ziek van. Het is net een boemerang die je weggooit, waarna hij niet terugkomt. Even sta je te wachten. Gaat het nog komen? Maar na een tijdje besef je dat dat niet gaat gebeuren, dus ga je verder met je leven. Zit je ruim een week later ‘s ochtends rustig aan je ontbijtje, klapt dat onding ineens met een rotgeweld op je achterhoofd! Daar zou jij toch ook van staan te kijken?

S: Ik sta er momenteel vooral van te kijken dat jij het concept van een boemerang al begrijpt. Maargoed, dit is voorlopig even de laatste prik. De volgende komt pas over drie jaar!

 

O: Er komen er nog méér?! Laat dat opgroeien maar zitten. Ik blijf wel lekker 14 maanden.

S: Ach, je moest eens weten hoe graag ik dat soms zou willen. Maar er zitten niet alleen nadelen aan opgroeien. Zeg, je kunt gewoon al lopen! Hoe ontzettend gaaf is dat?!

 

O: En ik elke keer moeite doen om meters te overbruggen… Kíjken jullie niet! “Hallo, ik ga nu even een stukje lopen, hè? Kijken jullie? Hallo! Ja? Oké, opletten, hè? Komt-ie! … ? Ja, nu heb je het inderdaad gemist, ja! Nee, ik ga het niet nog een keer doen. Nee, weg die camera!”

S: Haha, sorryyy! Als je nu ook even écht leert praten, kun je je mijlpalen van tevoren even aankondigen.

 

O: “Vaders, moeders, let u even op?”

S: Ja, precies dat.

 

O: Nou, dan ga ik mijn best maar doen. Zodat ik straks ook de dokter kan vertellen wat ie met die prik kan doen.

Little Talks: Prikjes en stapjes

Hoe vond je dit artikel?

Deel hem met je vrienden